Ik nam deel aan het ayahuasca weekend van 26 tot 28 april 2019, met een ceremonie op vrijdag en een op zaterdag. Het was de eerste keer voor mij en de uren voor de ceremonie was ik behoorlijk zenuwachtig. Onmiddellijk nadat we gedronken hadden, sloeg de nervositeit om in paniek. Het duurde een half uur vooraleer ik erin slaagde om een beetje te kalmeren. Daarna kwam er een weldadige warme gloed over mijn lichaam en ik genoot met volle teugen van de muziek. Het was onmogelijk om stil te blijven liggen; ik lag onophoudelijk te kronkelen op mijn matras. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment dacht: “Dit is leuk, maar is dit het?” Niet lang daarna barstte de hel los . Plotsklaps had ik het verschrikkelijk benauwd en was ik misselijk, duizelig en heel ver weg. Ik ging op het randje van mijn matras zitten en heb daar eindeloos zitten sterven.

Toen de mist uiteindelijk optrok, kwamen de tranen. Bevrijdende tranen. Eerst voor mijn ex-vriend en daarna voor mijn vader, die in 1995 onverwacht stierf. De rest van de reis hebben mijn vader en ik samen leuke dingen gedaan, gepraat en vooral: afscheid genomen. Ik heb ook ten volle begrepen, nee, gevoeld dat ik geen schuld heb aan zijn dood. De zak bakstenen die ik al 25 jaar meedroeg, heb ik eindelijk kunnen neerzetten.

De reis op zaterdag verliep op een gelijkaardige manier. Na een tweede symbolische dood bracht ik enkele uren in pure gelukzaligheid door, dit keer met mijn innerlijke kinderen, onder een Avatar-achtige ‘Tree of souls’.

Het weekend is zo waanzinnig (helend) geweest voor mij, dat het echt een van dé ervaringen als niet dé ervaring van mijn leven is.

Comments are closed.