Na mijn voorlaatste ceremonie in december heb ik ontslag genomen en ben begonnen met roken. Het leven was te overweldigend en stressvol. Ik kon het leven niet leven vanuit moeiteloosheid en ik kon niet genieten.

En toch voelde ik mij op mijn manier prima. Ik had alles wel zo een beetje uitgewerkt de afgelopen 12 jaar. Ik was er wel, vond ik. Ik moest nu rust en het was tijd om te genieten. Maarja helaas, dat lukte niet. Ik bleef in een soort slaapstand, op de waakvlam. De strijd was voorbij, maar toch had ik veel stress in mijn lijf en mijn vecht/vlucht systeem was duidelijk overprikkeld.

Toen kwam de weekceremonie. Ik wist ik niet meer waarvoor ik er eigelijk was en ik was ontzettend bang voor weer een strijd die een week lang duurde.
Tja… Als ik niet meer hard hoefde te werken, waarvoor zou ik dan een weekceremonie nodig hebben?

Onbewust was er nog wel een slag te slaan, dat wist moeder aya wel. Ik had echt geen idee wat mij te wachten stond, omdat begrippen als liefde, rust en genieten in het hier en nu, zo ontzettend onbekend waren voor mij. Ik wist wel hoe ik moest strijden, maar leven vanuit rust en plezier? Wat stelt het leven nog voor als je niks meer nastreeft en alleen maar hoeft te zijn in je puurste vorm?
Ik maak het nu mee.

Rust is wat ik tijdens de ceremonie kreeg. Ik kreeg nog meer rust. Ik mocht zelfs een aantal keer in slaap vallen. Tegelijk voelde dit ongemakkelijk. Ik kreeg rust, tot op een punt dat ik er klaar voor was. Ik wist niet dat ik zoveel stress, kramp en onrust opgeslagen had in mijn lijf, met oorsprongen die onbekend voor mij waren. Ik deed wel al drie jaar chi kung en thai chi om vastgezette energie, los te maken en richting te geven. Maar dit was er helemaal niks bij. Er was nog zoveel meer aan kramp in mijn lijf.

Als ik terug kijk, lijkt het alsof ik het grootste deel van de reis, in de kramp heb gelegen, om alles wat in mij zat los te laten en alle vast gezette energie te laten stromen en zo nodig af te voeren. Mijn lichaam ging vanzelf, samentrekken, losmaken, samentrekken, losmaken. Het ging maar door. Alles in een toch wel rustig en dragelijk tempo, stap voor stap. Tot het laatste deel was aangebroken. Moeder ayahuasca had het leukst bewaard voor het laatst. Gas op de plank! Er moest nog veel gebeuren. Ik heb stap voor stap alle onderdelen van mijn lichaam gescand en alle bijbehorende trauma’s (dit leven, vorige levens) en patronen doorzocht en losgelaten. Allemaal zoals ik het wilde. Een complete reset vond plaats, om uiteindelijk mijn lichaam, geest en gevoel helemaal eigen te mogen maken met als grootste cadeau: ik heb m’n vleugels terug gekregen en m’n capiciteit om te zijn. Mijn onrust is getransformeerd in een energiebron die onmetelijk is en waarmee ik alles aankan. Het besef dat deze energie niet stopt bij de grenzen van mijn lichaam, maar verder reist richting een groter energieveld, geeft rust en kracht. Mijn handen en voeten, sensitiviteit, ogen en oren zijn krachtige instrumenten geworden, die mijn levensmissie dienen. De ceremonie was afgelopen en ik had uiteindelijk het licht gevonden. Ik was licht en kon nu uitrusten. Ik werd omhoog geholpen door mijn mede reizigers, om de ceremonie in de kring af te sluiten. Dit terwijl ik omviel op de schouders van Damla. Wat een tocht! Drie weken waren voorbij gegaan in het tijdsbestek van zes dagen.

Na de ceremonie, heb ik een aantal dagen uitgerust, waarna ik een week naar Marrakech ben geweest. Ik voel me springlevend. Weer thuis komen, voelde ineens heel vreemd, omdat ik sinds de ceremonie thuis ben in alles wat ik doe en overal waar ik ben.

De energie raast door m’n lijf en tegelijk bevind er zich een kalmte, die helemaal okee is, zoals het is. Het is nog vreemd om te beseffen dat daaromheen alles weg is. Geen verleden, geen toekomst, geen belemmerende patronen, geen maskers. De patronen die er nog zijn, blijken disfunctioneel geworden en brokkelen langzaam af.

Ik heb zin om te zwemmen, te bergwandelen, te fietsen, muziek te maken en te luisteren. Ik wil dansen, vliegen, springen, rennen. Alles! Ik heb geleerd dat het geen kwestie was van mogen genieten, maar kunnen genieten. Ik dacht altijd dat ik niet mocht ontspannen. Ik moest ontspannen, maar ik kon gewoonweg niet ontspannen. Nu is mijn weg vrij en voel ik aan alles dat ik in staat ben te leven.

Dit is nieuw. Er zijn geen zorgen meer mbt. Mijn verleden. Ik ben alles en ik kan nu leven. Ik ben dankbaar. Ik rook nog, maar alles op zijn tijd. Er gebeurt nog steeds veel, alleen nu heb ik een diep vertrouwen dat ik het kan.

Ik zou het zo weer over doen.

Comments are closed.