Op 14 maart ’19 heb ik een Ayahuasca ceremonie bijgewoond. Gespannen en met torenhoge verwachtingen ben ik erin gegaan.
Tijdens de sessie heb ik geleden. Het was verschrikkelijk en ik wilde niets liever dan dat het stopte. Ik heb mijn kindertijd met mijn moeder (her)beleefd. Zij is overleden toen ik elf was. Zij was eenenvijftig. Ik heb beleefd dat ik geboren ben, ik hoorde de huisarts “vooruit maar weer” zeggen nadat hij mij onderzocht en goed bevonden had (ik was de achtste van negen).

Ik heb pijnlijk ingezien hoe ik als kleuter al het verdriet en de frustratie van mijn moeder probeerde te verzachten door ‘grappig’ en ‘leuk’ te doen. Zodat zij tenminste toch kon glimlachen. Ik heb haar opgebaard zien liggen in het mortuarium waar ik samen met mij vader was. Ik was letterlijk moederziel alleen daar. Mijn vader was gedompeld in zijn eigen verdriet. Ik heb daar, helemaal alleen uiteindelijk afscheid kunnen nemen van mijn moeder.
Tijdens deze sessie heb ik ook duidelijk ingezien dat ik al die jaren dat ik nu leef de zorgen en lasten die ik in die tijd van mijn moeder over heb genomen en onbewust met me mee heb gedragen, eindelijk los kon laten.

Dagen later stond ik nog onvast op mijn voeten. Van lieverlee ging het over en ik heb nu het gevoel dat ik emotioneel sterker ben dan ooit.

Mijn gewoonte / behoefte om dagelijks alcohol te drinken is verdwenen.

Vage, ondefinieerbare angstgevoelens hebben geen vat meer op me.

Kortom: Het heeft me enorm veel goed gedaan.

Lieve groet,

Tine van Kooten

Comments are closed.